Kadıköy’e ilk kez gelenler genellikle şunu söyler: “Burası İstanbul gibi hissettirmiyor.” Bunu iltifat olarak mı söylüyorlar, eleştiri olarak mı — belli değil. Ama şunu biliyoruz: Kadıköy, İstanbul’un geri kalanından farklı bir ritimde atan bir kalp. Ve bu kalbin içinde, semtin rengini, sesini ve enerjisini şekillendiren pek çok insan var. Kadıköylü travestiler de bu insanların en […]
Ben Travesti Sahra. Evet, adımı duyunca aklında hemen ışıklı İstanbul geceleri, topuk sesleri, kırmızı ruj, bol kahkaha ve biraz da “bu kadın kesin çok şey yaşamıştır” hissi canlanıyorsa, yanılmıyorsun canım. Yaşadım. Hem de öyle az buz değil. İstanbul’da insanın başına yalnızca yağmur, trafik ve zam gelmiyor; bazen kendisi de geliyor. Hem de çat kapı. Benim
İstanbul’da dikkat çekmek kolay değil. Bu şehirde martılar bile özgüvenli, vapurlar bile karizmatik, kahveciler bile bazen senden daha sosyal olabilir. Hal böyle olunca birinin dijital dünyada öne çıkması için sadece güzel görünmesi yetmez. Bir enerji gerekir. Bir tavır gerekir. Bir de insanın ekrana bakınca “tamam, bu hesapta bir şey var” demesini sağlayan o tarif edilmesi
İstanbul’da bazı insanlar vardır; daha adını duyunca bile ortamın havası değişir. İşte travesti Gözde tam o kategoride. Onu sadece zarif, bakımlı ya da dikkat çekici biri diye anlatmak eksik kalır. Çünkü Gözde’nin asıl olayı, insanın omzuna iki dakika dokunup “sen bunu kaç yıldır içinde tutuyorsun canım?” hissi vermesi. Evet, biraz dramatik oldu ama hayat da
Ümraniye travesti denince birçok kişinin aklına önce ezbere kalıplar geliyor. Oysa Ümraniye, İstanbul’un o “ben hem hızlıyım hem de mahalle ruhumu kaybetmem” diyen semtlerinden biri. Bir yanda sabah işe yetişmeye çalışanlar, bir yanda akşam çayını sokak köşesinde yudumlayanlar, bir yanda da görünür olmak için hem cesaretini hem mizahını yanında taşıyan insanlar var. İşte bu yazı,
İstanbul’da bazı insanlar vardır; onları bir kere görürsünüz, sonra adını unutmazsınız. Çünkü öyle alelade bir iz bırakmazlar. Kimi kahkahasıyla kalır akılda, kimi yürüyüşüyle, kimi de girdiği ortama “tamam arkadaşlar, şimdi biraz kalite geldi” hissi verdiği için. İşte travesti yağmur da tam olarak bu kategoride duran isimlerden biri. Onu sadece görünüşüyle anlatmaya çalışmak eksik kalır. Çünkü
Travesti Eda’yı İstanbul’da bir kez görenin bir daha unutmaması için çok güçlü bir sebep var: sarı. Bildiğimiz sarı. Limon sarısı, hardal sarısı, güneş sarısı, “bu kadar da sarı giyilmez” denilen ama Eda’nın üstünde nedense gayet iyi duran o iddialı tonlar. Kimi insan siyaha sığınır, kimi beyaza yaslanır, kimi de “ben nötr ton insanıyım” diyerek bejle
İstanbul’da bazı geceler vardır; daha kapıdan girerken bir şeylerin sıradan olmayacağını anlarsın. Işık biraz fazla parlar, kahkaha biraz daha yüksek çıkar, topuk sesleri zemine ayrı bir özgüvenle vurur. İşte en güzel travesti yarışının konuşulduğu, planlandığı ve sonunda da hafif tatlı bir kaosa dönüştüğü ortamlar tam olarak böyle. Bu yazıda, en güzel travesti yarışının neden bu
Kadıköy’ün bir huyu var: seni asla tamamen rahat bırakmıyor. Daha doğrusu bırakacak gibi yapıyor, sonra bir anda “hadi canım, sen de oyalanma” diyerek hayatı hızlandırıyor. Vapurdan iniyorsun, bir telaş. Boğa’ya doğru yürüyorsun, başka bir telaş. Moda’ya kaçıp sakinlik arıyorsun, orada bile kahve kuyruğu ayrı, sahil kalabalığı ayrı, arkadaş grubunun “beş dakikaya geliyorum” yalanı ayrı. Ama
İstanbul herkese aynı yüzünü göstermez. Kimi için kartpostallık bir manzaradır, kimi için bitmeyen korna sesiyle örülmüş bir sabır testi, kimi için de “bu şehri seviyorum ama neden sevdiğimi anlatırken sinirleniyorum” hissinin açık adresidir. Travesti lina için ise İstanbul, tam anlamıyla niş bir karakterdir. Öyle düz anlatılacak, iki manzara fotoğrafıyla çözülecek bir şehir hiç değil. İstanbul
Sabahın köründe çalan alarm, metrobüste adeta bir akordeon gibi sıkışarak yapılan o meşhur yolculuk, yöneticinizin bitmek bilmeyen “Acil” etiketli e-postaları ve İstanbul’un o meşhur, insanı hayattan bezdiren trafiği… Hayat bazen gerçekten üstümüze üstümüze geliyor, değil mi? Omuzlarınızda sanki iki tonluk beton bloklar taşıyormuşsunuz gibi hissettiğiniz anları biliyorum. İşte tam o anlarda, “Biri beni şu hayattan
İstanbul’un o bitmek bilmeyen, insanı hem yoran hem de kendine aşık eden koşturmacasından sıkılıp da soluğu buralarda alan güzel insanlar! Bugün size, bu devasa metropolün o gri, betonarme ve bazen de fazlasıyla asık suratlı sokaklarına inat, kendi dünyasını baştan aşağı pembeye boyamış birinden bahsedeceğim. Evet, doğru tahmin ettiniz; karşınızda o arama motorlarında fellik fellik aradığınız,
