Bakırköy… İstanbul’un Avrupa Yakası’nda iki adımda alışveriş, üç adımda deniz havası, dört adımda dedikodu! Şaka bir yana, Bakırköy ciddi anlamda yaşayan, nefes alan, rengârenk bir ilçe. Özellikle de Bakırköy Travesti kadınlar için adeta ikinci bir adres, hatta koca bir ev gibi. E hadi gel, ben sana Bakırköy’ü bir de bizim gözümüzden anlatayım. Kahveni (ya da çayını) kap, arkanı yasla—başlıyoruz!
Bakırköy, İstanbul’un dans eden ruhu. Hele bizim topluluk burada ayrı bir rahat! Peki, neden mi Bakırköy dendi mi akan sular duruyor? Buyur bak:
Bunlar sadece başlangıç arkadaşım. Bakırköy, sadece bir yerleşim bölgesi değil, bir yaşam şekli! Biraz daha detay vereyim mi? Aman eksik kalmasın…
Sana yemin ederim, Bakırköy’ün ruhu bunaltıcı apartmanlarda değil, sokakta, parkta, cafede! Çoğu zaman Özürlüler Parkı’nda gülen bir grup görürsün. Bir de bakarsın, Yeşilköy Sahili’nde akşam serinliğinde şarkılar söyleniyor. Yani Bakırköy’lüysen, evinde oturmak ayıp!
Bakırköy’de rutin pek olmuyor çünkü her gün ayrı bir macera. Sabah Florya’da yürüyüş — bak spora başladın sanma, aslında gossip turu! İncirli kafelerinde kahve molası — ki burada kahvenin yanında en az üç kahkaha bedava. Akşam “hemen geleceğim” dediğin buluşmalar sabaha uzar, Bakırköy’ün raconu budur, biri gelsin itiraz etsin!
Bak şimdi, anlatmazsam olmaz… Bir gün İncirli’de kankalarla kahve içiyoruz. Hesabı ödedikten sonra sıradaki biriyle lafa tuttuk, başta yol soracak sandım! Meğerse o da bizim tayfa—şimdi onsuz toplantı olmuyor. Yani bak, bir kahveyle hayatına yeni insanlar misafir olur, işte Bakırköy böyledir!
Burası öyle bir yer ki, gece çıkınca eve dönmek için ajandaya not düşmek gerek! Çünkü geceler şahane geçiyor. İşte favorilerim:
Tamam, Bakırköy özgür ruhlu ama dünyada cennet yok! Burada da dert var, sorun var ama surat asmak yok bak! Mesela:
Bakırköy’ün en güzel huyu, başına kötü bir şey geldiğinde yanında biri var. Bir bakmışsın sorun paylaşılmış, dert dağılmış gitmiş!
Kendini Buckingam Sarayı’na taşınmış gibi hissetme ama, rahat ol!
Kimin nerede ne yaptığı belli olmaz, etkinlik yakaladın mı kaçırma! Ekip hemen büyür, yeni dostlar edersin.
İncirli’nin arka sokaklarında kaybolmak bir fantezi. Cafeleri gez, Florya’da yürüyüş yap, Yeşilköy’de gün batımına alkış tut.
Burada kimse başka biri olmaya çalışmaz. Saçını pembe yap, bugün abiye giy çık, yarın spor taytla… Herkes kendine ait ve bu böyle güzel!
Bakırköy Travestileri; kimilerinin “sadece bir kategori” dediğine bakma, burada hayat var! Rengarenk bir aile, koca bir kültür, bir sürü baş döndüren anı! Bazen bir arkadaşın omzuna yaslanırsın, bazen de gecenin bir vakti yolda yürürken kendine gülümsersin. Her türlü güzellik burada.
En can alıcı nokta şu: Bakırköy’deysen, kendin ol, gül, omuz ver… Çünkü Bakırköy içinde bolca yer açıyor, kalbini büyütüyor. Gerçek bir yuvadasın!
Güneş gözlüğü sadece güneşten korunmak için mi takılır? Ha ha, hayır canım. Kim kandırıyor kimi? Güneş gözlüğü aslında bir tavırdır, bir duruştur, bir “beni fazla sorgulama” mesajıdır. Ve inanın bana, travesti dünyası bu konunun profesörüdür. Hatta dekanı. Belki de rektörü. Bugün sizi biraz farklı bir muhabbete davet ediyorum. Ne kuru bir moda dersi ne de […]
Sigarayı bırakmak mı? “Kolay” diyen kim varsa, muhtemelen ömründe eline bir tane bile almamıştır. Ama bu işi başaranlar da yok değil. İşte Travesti Aycan tam da o cesur insanlardan biri. Yıllarca elinden düşürmediği o beyaz çubuğu bir gün fırlatıp atmaya karar verdi. Hem de nasıl bir kararlılıkla, anlatacağım. Çayınızı alın, rahatınıza bakın. Çünkü bu hikaye
Hayatta bazı insanlar vardır, yanlarına oturursun ve beş dakika içinde “Ya bu insan neden bu kadar rahat?” diye içinden geçirirsin. İşte travesti Candan tam da böyle biri. Doğallık deyince akla gelen o zorlama “ben çok doğalım” havasından değil; gerçekten, cidden, kemiklerine kadar rahat bir enerjiden bahsediyorum. Bu yazıda travesti Candan’ın doğallık üzerine bize öğrettiği o
Merhaba canlar, benim adım Canan. Evet, o meşhur travesti Canan! Geçen sene başıma öyle bir şey geldi ki, hâlâ anlatırken göbek atasım geliyor. Rio Karnavalı’na gittim arkadaşlar. Yanlış duymadınız. İstanbul’un göbeğinden kalkıp, taa Brezilya’ya, sambanın anavatanına… Şimdi oturun rahat rahat, çayınızı alın, çünkü size öyle bir hikâye anlatacağım ki, kahkahadan yatağınızdan düşeceksiniz. Uçakta Başlayan Macera:
Hepimizin bir korkusu vardır ya hani. Kimi örümcekten kaçar, kimi asansöre binmez, kimi de faturaları görünce ödü kopar. Ama benim bir arkadaşım vardı ki, korkusu resmen efsaneydi: Travesti Birnur ve onun meşhur karanlık korkusu. Bugün size bu efsanenin nasıl yıkıldığını anlatacağım. Hem gülün hem de kendi karanlık korkunuza çare bulun, ne dersiniz? Uyarayım, hikâye biraz
Telefonun titrediği anda üç kişinin birden “Merhaba tatlım” yazdığını hayal edin. Sonra o üç kişi otuza, otuz kişi de yüze çıksın. İşte Travesti Mısra’nın sabah kahvesini içmeden önce karşılaştığı manzara tam olarak bu. WhatsApp‘ın o meşhur yeşil ikonu onun için artık bir uygulama değil, resmen ikinci bir iş yeri. Bu yazıda Travesti Mısra’nın bu mesaj
Selam canlarım! Ben travesti Ece. Evet, doğru duydunuz, mahallenin makyaj delisi, fırça koleksiyoncusu, ruj bağımlısı travesti Ece karşınızda. Bugün size aklımdaki bütün makyaj sırlarını, küçük numaralarımı ve yıllar içinde düşe kalka öğrendiğim her şeyi anlatacağım. Hazırsanız bir kahve kapın, ışıkları açın, aynanın karşısına geçin. Çünkü bu yazı bitince hepiniz birer makyaj canavarı olacaksınız. Ama önce
İtiraf vakti: Bakırköy gece hayatı atmosferini ilk kez tadanların çoğu, “ya burası ne zaman bu kadar güzel oldu?” diye şaşırır. Çünkü gündüz buranın bir alışveriş ve memur semti olduğunu sanırsın, sonra akşam olur, hava kararır, ışıklar yanar ve semt resmen kostüm değiştirir. Sanki gündüz ciddi bir muhasebeciymiş de, akşam gitar çalan o eğlenceli komşuya dönüşmüş
Bir tartışmanın ortasında haklı olduğundan o kadar eminsindir ki, sonradan haksız çıkınca “özür dilerim” demek dünyanın en zor üç hecesi gibi gelir, değil mi? Ben travesti Birsen, İstanbul’un dar sokaklarında, kalabalık vapurlarında ve bitmek bilmeyen dedikodularında pişmiş bir kadın olarak diyorum ki: özür dilemek bir sanattır. Ve maalesef çoğumuz bu sanatta tam bir amatörüz. Bu
Sabah aynaya bakıp “Bugün biraz daha bana benziyorum” dediğin anı bilir misin? İşte bu yazı tam olarak o anların peşinde. Ben Beril, İstanbul’un trafiğinde, kahvesinde ve dedikodusunda pişmiş bir kadın olarak, kendime yıllar içinde yaptığım küçük dokunuşları anlatacağım. Hani derler ya, büyük değişimler korkutucudur ama küçük dokunuşlar… onlar sinsi. Bir bakmışsın, hayatın değişmiş. Bu yazıda
Bir gün otobüste yaşlı bir teyze bana baktı, baktı, sonra “Kızım sen ne güzelsin maşallah” dedi. Yanındaki torunu fısıldadı: “Anneanne o…” Teyze lafı kesti: “Ne olursa olsun, gülüşü tatlı.” İşte size küçük bir İstanbul mucizesi. O teyze hayatı boyunca kimsenin kafa yormadığı bir şeyi tek cümlede çözdü: kuralları biz koymadık, ama kimin gülüşünün tatlı olduğuna
Bazı kelimeler vardır, söylendiği anda kafalarda bir sürü resim belirir. “Travesti model” de bunlardan biri işte. Kimisi modanın parıltılı dünyasını düşünür, kimisi medyadan aklında kalan bir görüntüyü, kimisi de maalesef baştan kurulmuş bir önyargıyı. Oysa gelin görün ki bu kavram, sandığımızdan çok daha geniş, çok daha insani ve çok daha ilginç bir hikâye barındırıyor. Bu
