Bakırköy… İstanbul’un Avrupa Yakası’nda iki adımda alışveriş, üç adımda deniz havası, dört adımda dedikodu! Şaka bir yana, Bakırköy ciddi anlamda yaşayan, nefes alan, rengârenk bir ilçe. Özellikle de Bakırköy Travesti kadınlar için adeta ikinci bir adres, hatta koca bir ev gibi. E hadi gel, ben sana Bakırköy’ü bir de bizim gözümüzden anlatayım. Kahveni (ya da çayını) kap, arkanı yasla—başlıyoruz!
Bakırköy, İstanbul’un dans eden ruhu. Hele bizim topluluk burada ayrı bir rahat! Peki, neden mi Bakırköy dendi mi akan sular duruyor? Buyur bak:
Bunlar sadece başlangıç arkadaşım. Bakırköy, sadece bir yerleşim bölgesi değil, bir yaşam şekli! Biraz daha detay vereyim mi? Aman eksik kalmasın…
Sana yemin ederim, Bakırköy’ün ruhu bunaltıcı apartmanlarda değil, sokakta, parkta, cafede! Çoğu zaman Özürlüler Parkı’nda gülen bir grup görürsün. Bir de bakarsın, Yeşilköy Sahili’nde akşam serinliğinde şarkılar söyleniyor. Yani Bakırköy’lüysen, evinde oturmak ayıp!
Bakırköy’de rutin pek olmuyor çünkü her gün ayrı bir macera. Sabah Florya’da yürüyüş — bak spora başladın sanma, aslında gossip turu! İncirli kafelerinde kahve molası — ki burada kahvenin yanında en az üç kahkaha bedava. Akşam “hemen geleceğim” dediğin buluşmalar sabaha uzar, Bakırköy’ün raconu budur, biri gelsin itiraz etsin!
Bak şimdi, anlatmazsam olmaz… Bir gün İncirli’de kankalarla kahve içiyoruz. Hesabı ödedikten sonra sıradaki biriyle lafa tuttuk, başta yol soracak sandım! Meğerse o da bizim tayfa—şimdi onsuz toplantı olmuyor. Yani bak, bir kahveyle hayatına yeni insanlar misafir olur, işte Bakırköy böyledir!
Burası öyle bir yer ki, gece çıkınca eve dönmek için ajandaya not düşmek gerek! Çünkü geceler şahane geçiyor. İşte favorilerim:
Tamam, Bakırköy özgür ruhlu ama dünyada cennet yok! Burada da dert var, sorun var ama surat asmak yok bak! Mesela:
Bakırköy’ün en güzel huyu, başına kötü bir şey geldiğinde yanında biri var. Bir bakmışsın sorun paylaşılmış, dert dağılmış gitmiş!
Kendini Buckingam Sarayı’na taşınmış gibi hissetme ama, rahat ol!
Kimin nerede ne yaptığı belli olmaz, etkinlik yakaladın mı kaçırma! Ekip hemen büyür, yeni dostlar edersin.
İncirli’nin arka sokaklarında kaybolmak bir fantezi. Cafeleri gez, Florya’da yürüyüş yap, Yeşilköy’de gün batımına alkış tut.
Burada kimse başka biri olmaya çalışmaz. Saçını pembe yap, bugün abiye giy çık, yarın spor taytla… Herkes kendine ait ve bu böyle güzel!
Bakırköy Travestileri; kimilerinin “sadece bir kategori” dediğine bakma, burada hayat var! Rengarenk bir aile, koca bir kültür, bir sürü baş döndüren anı! Bazen bir arkadaşın omzuna yaslanırsın, bazen de gecenin bir vakti yolda yürürken kendine gülümsersin. Her türlü güzellik burada.
En can alıcı nokta şu: Bakırköy’deysen, kendin ol, gül, omuz ver… Çünkü Bakırköy içinde bolca yer açıyor, kalbini büyütüyor. Gerçek bir yuvadasın!
Selam canlarım! Ben travesti Ece. Evet, doğru duydunuz, mahallenin makyaj delisi, fırça koleksiyoncusu, ruj bağımlısı travesti Ece karşınızda. Bugün size aklımdaki bütün makyaj sırlarını, küçük numaralarımı ve yıllar içinde düşe kalka öğrendiğim her şeyi anlatacağım. Hazırsanız bir kahve kapın, ışıkları açın, aynanın karşısına geçin. Çünkü bu yazı bitince hepiniz birer makyaj canavarı olacaksınız. Ama önce […]
İtiraf vakti: Bakırköy gece hayatı atmosferini ilk kez tadanların çoğu, “ya burası ne zaman bu kadar güzel oldu?” diye şaşırır. Çünkü gündüz buranın bir alışveriş ve memur semti olduğunu sanırsın, sonra akşam olur, hava kararır, ışıklar yanar ve semt resmen kostüm değiştirir. Sanki gündüz ciddi bir muhasebeciymiş de, akşam gitar çalan o eğlenceli komşuya dönüşmüş
Bir tartışmanın ortasında haklı olduğundan o kadar eminsindir ki, sonradan haksız çıkınca “özür dilerim” demek dünyanın en zor üç hecesi gibi gelir, değil mi? Ben travesti Birsen, İstanbul’un dar sokaklarında, kalabalık vapurlarında ve bitmek bilmeyen dedikodularında pişmiş bir kadın olarak diyorum ki: özür dilemek bir sanattır. Ve maalesef çoğumuz bu sanatta tam bir amatörüz. Bu
Sabah aynaya bakıp “Bugün biraz daha bana benziyorum” dediğin anı bilir misin? İşte bu yazı tam olarak o anların peşinde. Ben Beril, İstanbul’un trafiğinde, kahvesinde ve dedikodusunda pişmiş bir kadın olarak, kendime yıllar içinde yaptığım küçük dokunuşları anlatacağım. Hani derler ya, büyük değişimler korkutucudur ama küçük dokunuşlar… onlar sinsi. Bir bakmışsın, hayatın değişmiş. Bu yazıda
Bir gün otobüste yaşlı bir teyze bana baktı, baktı, sonra “Kızım sen ne güzelsin maşallah” dedi. Yanındaki torunu fısıldadı: “Anneanne o…” Teyze lafı kesti: “Ne olursa olsun, gülüşü tatlı.” İşte size küçük bir İstanbul mucizesi. O teyze hayatı boyunca kimsenin kafa yormadığı bir şeyi tek cümlede çözdü: kuralları biz koymadık, ama kimin gülüşünün tatlı olduğuna
Bazı kelimeler vardır, söylendiği anda kafalarda bir sürü resim belirir. “Travesti model” de bunlardan biri işte. Kimisi modanın parıltılı dünyasını düşünür, kimisi medyadan aklında kalan bir görüntüyü, kimisi de maalesef baştan kurulmuş bir önyargıyı. Oysa gelin görün ki bu kavram, sandığımızdan çok daha geniş, çok daha insani ve çok daha ilginç bir hikâye barındırıyor. Bu
İstanbul kalabalık, İstanbul telaşlı, İstanbul bazen biraz da huysuz bir şehir. Sabah vapurda biri ayağınıza basar, akşam dolmuşta biri “hemşerim biraz sıkış” der. Ama bir şey var ki bu şehirde her kapıyı açar, her surat asanı bile yumuşatır: gülümsemek. İşte tam burada güleryüzlü travesti olmanın o sihirli, hafif şımarık ama bir o kadar gerçek getirilerinden
Şehir kalabalık. Vapurlar dolu, simitçiler bağırıyor, biri size adres soruyor, başka biri çayını döküyor. Bu curcunanın tam ortasında bir gerçek var: Herkes görünmek istiyor. Fark edilmek, selam almak, “merhaba” deyince “merhaba” cevabını duymak. İşte trans görünürlüğü dediğimiz şey de tam buradan başlıyor. Yani sokaktan, vapurdan, kahvecinin önündeki o kırık iskemleden. Bu yazı, İstanbul’da yaşayan, çalışan,
Ben Travesti Sahra. Evet, adımı duyunca aklında hemen ışıklı İstanbul geceleri, topuk sesleri, kırmızı ruj, bol kahkaha ve biraz da “bu kadın kesin çok şey yaşamıştır” hissi canlanıyorsa, yanılmıyorsun canım. Yaşadım. Hem de öyle az buz değil. İstanbul’da insanın başına yalnızca yağmur, trafik ve zam gelmiyor; bazen kendisi de geliyor. Hem de çat kapı. Benim
İstanbul’da dikkat çekmek kolay değil. Bu şehirde martılar bile özgüvenli, vapurlar bile karizmatik, kahveciler bile bazen senden daha sosyal olabilir. Hal böyle olunca birinin dijital dünyada öne çıkması için sadece güzel görünmesi yetmez. Bir enerji gerekir. Bir tavır gerekir. Bir de insanın ekrana bakınca “tamam, bu hesapta bir şey var” demesini sağlayan o tarif edilmesi
İstanbul’da bazı insanlar vardır; daha adını duyunca bile ortamın havası değişir. İşte travesti Gözde tam o kategoride. Onu sadece zarif, bakımlı ya da dikkat çekici biri diye anlatmak eksik kalır. Çünkü Gözde’nin asıl olayı, insanın omzuna iki dakika dokunup “sen bunu kaç yıldır içinde tutuyorsun canım?” hissi vermesi. Evet, biraz dramatik oldu ama hayat da
İstanbul’da bazı insanlar vardır; onları bir kere görürsünüz, sonra adını unutmazsınız. Çünkü öyle alelade bir iz bırakmazlar. Kimi kahkahasıyla kalır akılda, kimi yürüyüşüyle, kimi de girdiği ortama “tamam arkadaşlar, şimdi biraz kalite geldi” hissi verdiği için. İşte travesti yağmur da tam olarak bu kategoride duran isimlerden biri. Onu sadece görünüşüyle anlatmaya çalışmak eksik kalır. Çünkü
