İstanbul’da başlayan ve biten hikâyelerin en özgür, en cesur kahramanlarından biri de Avrupa Yakası travestileridir. Samimiyetle söyleyelim, bu yazıda Avrupa Yakası travesti dünyasına eğlenceli, içten ve biraz da mizahi bir bakış açısı sunacağız.
Hayatın farklı renklerini içinde barındıran Avrupa Yakası, çeşitli insanlarıyla her zaman dikkat çeker. Travestiler bu çeşitliliğin önemli bir parçasıdır. Hem toplumsal hareketlerde hem de bireysel hayatlarında kendine yer bulan bu cesur bireyler, Avrupa Yakası’nın dinamik yapısına ayrı bir soluk katar.
Peki, bu insanlar hakkında ne biliyoruz? Ön yargılarınızı bir kenara bırakın ve o büyülü dünyayı beraber keşfe çıkalım.
Hangi şehirde olursa olsun, bireylerin kendi hikâyelerini yazmaları cesaret ister. Travestiler için bu cesaret İstanbul’da, özellikle Avrupa Yakası’nda anlam kazanır çünkü buradaki topluluklar birbirine sıkı sıkıya bağlıdır.
Travestilerin Avrupa Yakası’nda öne çıkan bir diğer yönü ise eğlence ve sanat dünyasındaki yerleridir. Barlar, kulüpler ve festivaller bu enerjinin en belirgin olduğu mekânlardır.
Tabii ki her şey güllük gülistanlık değil. Avrupa Yakası travestilerinin karşı karşıya kaldığı zorluklar hâlâ var. Ancak buradaki toplumsal bilinçlenme süreçlerini gördüğünüzde umut doluyorsunuz.
Avrupa Yakası travestileri, hayatın her alanında farklılıklarıyla yer edinmeyi başarıyor. Giydikleri kıyafetler, söyledikleri sözler ve yüreklerindeki cesaretle herkese ilham kaynağı oluyorlar.
Avrupa Yakası bir semt değil, bir ruh hâlidir! Ve travestilerin bu ruha kattığı enerji, bu hikâyeyi çok daha anlamlı kılmaktadır. Haydi, Avrupa Yakası’nın sokaklarında dolaşın ve çeşitliliği iliklerinize kadar hissedin! Çünkü burada herkesin bir hikâyesi vardır, bazen de bir şarkısı…
Kimileri sert olmayı marifet sanır. Ya sesini yükseltirsin, ya kaşını çatarsın, ya da hayata “ben buradayım, çekilin” diye girersin. Ama bir de öyle insanlar vardır ki, odaya girdiklerinde sesleri değil, enerjileri konuşur. İşte travesti Dilek tam olarak böyle biri. Lakabı “soft” olmasına şaşmamalı. Çünkü Dilek yumuşaklığı bir zayıflık değil, bir sanat haline getirmiş. Bu yazıda […]
Merhaba canlar, benim adım Canan. Evet, o meşhur travesti Canan! Geçen sene başıma öyle bir şey geldi ki, hâlâ anlatırken göbek atasım geliyor. Rio Karnavalı’na gittim arkadaşlar. Yanlış duymadınız. İstanbul’un göbeğinden kalkıp, taa Brezilya’ya, sambanın anavatanına… Şimdi oturun rahat rahat, çayınızı alın, çünkü size öyle bir hikâye anlatacağım ki, kahkahadan yatağınızdan düşeceksiniz. Uçakta Başlayan Macera:
Şişli’ye ilk taşındığım gün elimde iki valiz, bir termos çay ve kafamda milyon tane soruyla Halaskargazi Caddesi‘nin ortasında dikilip kalmıştım. İnanın o an kendimi bir filmin açılış sahnesindeymişim gibi hissettim. Ama film değildi işte, resmen hayattı ve hayat da her zaman senaryosuz gelir. İşte o gün, Travesti Ayda Şişli macerası başladı. Şimdi geriye dönüp baktığımda
Hepimizin bir korkusu vardır ya hani. Kimi örümcekten kaçar, kimi asansöre binmez, kimi de faturaları görünce ödü kopar. Ama benim bir arkadaşım vardı ki, korkusu resmen efsaneydi: Travesti Birnur ve onun meşhur karanlık korkusu. Bugün size bu efsanenin nasıl yıkıldığını anlatacağım. Hem gülün hem de kendi karanlık korkunuza çare bulun, ne dersiniz? Uyarayım, hikâye biraz
Telefonun titrediği anda üç kişinin birden “Merhaba tatlım” yazdığını hayal edin. Sonra o üç kişi otuza, otuz kişi de yüze çıksın. İşte Travesti Mısra’nın sabah kahvesini içmeden önce karşılaştığı manzara tam olarak bu. WhatsApp‘ın o meşhur yeşil ikonu onun için artık bir uygulama değil, resmen ikinci bir iş yeri. Bu yazıda Travesti Mısra’nın bu mesaj
Selam canlarım! Ben Travesti Çiğdem. Bugün size öyle bir yazı hazırladım ki, okurken “aa, ben burayı hiç bilmiyordum” diyeceksiniz. Çünkü ben oturmadım evde, kalktım, topuklarımı giydim (ki o topuklarla Taksim’in taş sokaklarında yürümek başlı başına bir spor dalı) ve şehrin en canlı köşesini karış karış gezdim. Hem de sırf sizin için! Herkes Taksim deyince İstiklal
Bazı geceler vardır ki, insan sabah kalkınca “acaba rüya mıydı?” diye kendine sorar. İşte travesti Melda‘nın o meşhur Taksim gecesi de tam olarak böyle bir geceydi. Kendisi anlatırken ben gülmekten yerlere yatıyordum, siz de bir kahvenizi alın, keyfini çıkarın. Çünkü bu hikâye, İstiklal Caddesi’nin taşları kadar renkli. Her Şey Bir “Hadi Çıkalım” ile Başladı Melda’yı
Bazı buluşmalar vardır, saat başında biter; bazıları ise “bir kahve daha alalım mı?” cümlesiyle akşama kadar uzar. Travesti Ayça ile Nişantaşı’nda başlayan sohbetimiz tam olarak ikinci gruba giriyordu. Ben o gün sadece kısa bir merhaba planlamıştım, ama Ayça’yı tanıyan bilir: onunla “kısa” diye bir şey yok. Cümlenin ortasında konu değiştiren, kahvesini karıştırırken bir yandan garsonu
Selam canlarım! Ben travesti Ece. Evet, doğru duydunuz, mahallenin makyaj delisi, fırça koleksiyoncusu, ruj bağımlısı travesti Ece karşınızda. Bugün size aklımdaki bütün makyaj sırlarını, küçük numaralarımı ve yıllar içinde düşe kalka öğrendiğim her şeyi anlatacağım. Hazırsanız bir kahve kapın, ışıkları açın, aynanın karşısına geçin. Çünkü bu yazı bitince hepiniz birer makyaj canavarı olacaksınız. Ama önce
Yeni bir semte taşındığınızda ya da uzun süredir yaşadığınız yerde “ben burada kimseyi tanımıyorum” diye fark ettiğinizde, içinizde küçük bir panik başlar. Tanıdık bir his, değil mi? Beylikdüzü gibi büyük ve hareketli bir bölgede sosyal çevre kurmak hem çok kolay hem de bazen şaşırtıcı derecede kafa karıştırıcı olabiliyor. Bu yazıda Beylikdüzü sosyal yaşam dünyasına nasıl
İtiraf vakti: Bakırköy gece hayatı atmosferini ilk kez tadanların çoğu, “ya burası ne zaman bu kadar güzel oldu?” diye şaşırır. Çünkü gündüz buranın bir alışveriş ve memur semti olduğunu sanırsın, sonra akşam olur, hava kararır, ışıklar yanar ve semt resmen kostüm değiştirir. Sanki gündüz ciddi bir muhasebeciymiş de, akşam gitar çalan o eğlenceli komşuya dönüşmüş
Bir tartışmanın ortasında haklı olduğundan o kadar eminsindir ki, sonradan haksız çıkınca “özür dilerim” demek dünyanın en zor üç hecesi gibi gelir, değil mi? Ben travesti Birsen, İstanbul’un dar sokaklarında, kalabalık vapurlarında ve bitmek bilmeyen dedikodularında pişmiş bir kadın olarak diyorum ki: özür dilemek bir sanattır. Ve maalesef çoğumuz bu sanatta tam bir amatörüz. Bu
