Bir semt düşünün ki sokakları tarih kokuyor, mahalle kültüründen ödün vermiyor, ama aynı zamanda İstanbul’un çeşitli renklerine kucak açıyor. İşte karşınızda Fındıkzade! Özellikle travesti camiası için Fındıkzade, sadece bir semt olmaktan öte; bir yaşam alanı, bir özgürlük noktası, bir dayanışma merkezi. Bu yazıda hem Fındıkzade’yi mercek altına alıyor hem de buraya kök salmış travestilerin samimi, sıcak ve capcanlı hikayesini anlatıyoruz.
Fındıkzade travestileri ile sıcak bir ilişki kurmasının temeli nedir, diye düşünüyor olabilirsiniz. Buradaki temel unsur, semtin kucaklayıcı tavrı. İnsanların, birbirine destek olduğu, ‘’komşuluk başka bir şey’’ dedirten bir atmosfer var burada. Özellikle özgünlüğü ve bireysel farklılıkları kutlayan bu ruh, travesti topluluğunun da buraya yerleşmesinde büyük rol oynuyor.
Fındıkzade sokaklarını adımlarken, semtin dillere destan insan dokusunu hemen fark edersiniz. İşte bir köşede muhabbet eden kahveci Mehmet Abi, bir yanda tasarım kıyafetler içerisinde, kendine olan güveniyle dikkat çeken Alara. Bu hikayeler arasında travesti bireylerin dertleri, neşeleri, kahkahaları ve dayanışmaları da semtin havasını tamamlayan parçalar.
Mesela, Fındıkzade’nin simgelerinden biri olan eski terzi dükkanını işleten Leyla Hanım’dan bahsedelim. Leyla Hanım, turistten çevre esnafa herkesin kıyafetlerini dikerken aynı zamanda travesti bireyleri anlayan ve onlara destek olan bir figür olmuş. Günün sonunda dükkânına uğrayıp şöyle demişti bir gün Leyla Hanım; “Burada herkes birbiri için var, bizde öteki diye bir şey yok.” İşte bu, tam anlamıyla Fındıkzade ruhu!
Fındıkzade’de yaşayan travesti bireyler için buradaki hayatın birkaç küçük avantajı var. Semtin mahremiyet sunan yapısı, travesti bireylerin kendi kimliklerini rahatça ifade edebilmelerini sağlıyor. Özgürlük dolu bu atmosfer, onlar için sadece gündelik hayatı kolaylaştırmakla kalmıyor; aynı zamanda aidiyet hissini de güçlendiriyor.
Her yıl düzenlenen yerel etkinlikler, Fındıkzade’yi İstanbul’un öne çıkan semtlerinden biri haline getiriyor. Eğer bir gün “Fındıkzade Bahar Festivali”ne katılma fırsatı bulursanız, hem geleneksel danslarla hem de modern kostüm şovlarıyla büyüleyici vakit geçireceğinizin garantisini veriyoruz. Travesti bireylerin özgürce katıldığı ve renk kattığı bu festivaller, semtin çoksesliliğini adeta kutluyor.
Eğer Fındıkzade’ye gelip buradaki travesti topluluğunun bir parçası olmak istiyorsanız, birkaç ipucunu sizinle paylaşmadan olmaz.
Fındıkzade sadece bir semt olmaktan çok daha öte bir şey; o bir ruh, bir kültür ve birçok farklı rengin uyum içerisinde yaşadığı bir tablo gibi. Travesti topluluğunun burada sevgiyle kucaklanması ve rahatlıkla kimliğini ifade etmesi, Fındıkzade’yi İstanbul’un benzersiz semtlerinden biri yapıyor.
Ve unutmayın, bir gün Fındıkzade sokaklarında dolaşırken bir kahve içmek için durup, komşularla iki laf etmeyi ihmal etmeyin. Belki de bir sonraki hikaye sizin hayatınıza ait olacaktır.
Güneş gözlüğü sadece güneşten korunmak için mi takılır? Ha ha, hayır canım. Kim kandırıyor kimi? Güneş gözlüğü aslında bir tavırdır, bir duruştur, bir “beni fazla sorgulama” mesajıdır. Ve inanın bana, travesti dünyası bu konunun profesörüdür. Hatta dekanı. Belki de rektörü. Bugün sizi biraz farklı bir muhabbete davet ediyorum. Ne kuru bir moda dersi ne de […]
Sigarayı bırakmak mı? “Kolay” diyen kim varsa, muhtemelen ömründe eline bir tane bile almamıştır. Ama bu işi başaranlar da yok değil. İşte Travesti Aycan tam da o cesur insanlardan biri. Yıllarca elinden düşürmediği o beyaz çubuğu bir gün fırlatıp atmaya karar verdi. Hem de nasıl bir kararlılıkla, anlatacağım. Çayınızı alın, rahatınıza bakın. Çünkü bu hikaye
Hayatta bazı insanlar vardır, yanlarına oturursun ve beş dakika içinde “Ya bu insan neden bu kadar rahat?” diye içinden geçirirsin. İşte travesti Candan tam da böyle biri. Doğallık deyince akla gelen o zorlama “ben çok doğalım” havasından değil; gerçekten, cidden, kemiklerine kadar rahat bir enerjiden bahsediyorum. Bu yazıda travesti Candan’ın doğallık üzerine bize öğrettiği o
Merhaba canlar, benim adım Canan. Evet, o meşhur travesti Canan! Geçen sene başıma öyle bir şey geldi ki, hâlâ anlatırken göbek atasım geliyor. Rio Karnavalı’na gittim arkadaşlar. Yanlış duymadınız. İstanbul’un göbeğinden kalkıp, taa Brezilya’ya, sambanın anavatanına… Şimdi oturun rahat rahat, çayınızı alın, çünkü size öyle bir hikâye anlatacağım ki, kahkahadan yatağınızdan düşeceksiniz. Uçakta Başlayan Macera:
Hepimizin bir korkusu vardır ya hani. Kimi örümcekten kaçar, kimi asansöre binmez, kimi de faturaları görünce ödü kopar. Ama benim bir arkadaşım vardı ki, korkusu resmen efsaneydi: Travesti Birnur ve onun meşhur karanlık korkusu. Bugün size bu efsanenin nasıl yıkıldığını anlatacağım. Hem gülün hem de kendi karanlık korkunuza çare bulun, ne dersiniz? Uyarayım, hikâye biraz
Telefonun titrediği anda üç kişinin birden “Merhaba tatlım” yazdığını hayal edin. Sonra o üç kişi otuza, otuz kişi de yüze çıksın. İşte Travesti Mısra’nın sabah kahvesini içmeden önce karşılaştığı manzara tam olarak bu. WhatsApp‘ın o meşhur yeşil ikonu onun için artık bir uygulama değil, resmen ikinci bir iş yeri. Bu yazıda Travesti Mısra’nın bu mesaj
Bir tartışmanın ortasında haklı olduğundan o kadar eminsindir ki, sonradan haksız çıkınca “özür dilerim” demek dünyanın en zor üç hecesi gibi gelir, değil mi? Ben travesti Birsen, İstanbul’un dar sokaklarında, kalabalık vapurlarında ve bitmek bilmeyen dedikodularında pişmiş bir kadın olarak diyorum ki: özür dilemek bir sanattır. Ve maalesef çoğumuz bu sanatta tam bir amatörüz. Bu
Sabah aynaya bakıp “Bugün biraz daha bana benziyorum” dediğin anı bilir misin? İşte bu yazı tam olarak o anların peşinde. Ben Beril, İstanbul’un trafiğinde, kahvesinde ve dedikodusunda pişmiş bir kadın olarak, kendime yıllar içinde yaptığım küçük dokunuşları anlatacağım. Hani derler ya, büyük değişimler korkutucudur ama küçük dokunuşlar… onlar sinsi. Bir bakmışsın, hayatın değişmiş. Bu yazıda
Bir gün otobüste yaşlı bir teyze bana baktı, baktı, sonra “Kızım sen ne güzelsin maşallah” dedi. Yanındaki torunu fısıldadı: “Anneanne o…” Teyze lafı kesti: “Ne olursa olsun, gülüşü tatlı.” İşte size küçük bir İstanbul mucizesi. O teyze hayatı boyunca kimsenin kafa yormadığı bir şeyi tek cümlede çözdü: kuralları biz koymadık, ama kimin gülüşünün tatlı olduğuna
Bazı kelimeler vardır, söylendiği anda kafalarda bir sürü resim belirir. “Travesti model” de bunlardan biri işte. Kimisi modanın parıltılı dünyasını düşünür, kimisi medyadan aklında kalan bir görüntüyü, kimisi de maalesef baştan kurulmuş bir önyargıyı. Oysa gelin görün ki bu kavram, sandığımızdan çok daha geniş, çok daha insani ve çok daha ilginç bir hikâye barındırıyor. Bu
İstanbul kalabalık, İstanbul telaşlı, İstanbul bazen biraz da huysuz bir şehir. Sabah vapurda biri ayağınıza basar, akşam dolmuşta biri “hemşerim biraz sıkış” der. Ama bir şey var ki bu şehirde her kapıyı açar, her surat asanı bile yumuşatır: gülümsemek. İşte tam burada güleryüzlü travesti olmanın o sihirli, hafif şımarık ama bir o kadar gerçek getirilerinden
Şehir kalabalık. Vapurlar dolu, simitçiler bağırıyor, biri size adres soruyor, başka biri çayını döküyor. Bu curcunanın tam ortasında bir gerçek var: Herkes görünmek istiyor. Fark edilmek, selam almak, “merhaba” deyince “merhaba” cevabını duymak. İşte trans görünürlüğü dediğimiz şey de tam buradan başlıyor. Yani sokaktan, vapurdan, kahvecinin önündeki o kırık iskemleden. Bu yazı, İstanbul’da yaşayan, çalışan,
