Bugün sana koca İstanbul’un göbeğinde, binaların gökdelenle yarıştığı, metronun “Bu kalabalık daha nereye kadar?” dedirttiği o meşhur semt, Şişli’den ve özellikle Şişli travesti dünyasından bahsedeceğim. Hazırsan çayını-kahveni al, koltuğunda yayıl, biraz dedikodu biraz bilgiyle dolu bu yazımıza başlıyoruz. Hem eğlenip hem öğreneceksin, söz!
Şişli… Sadece plazalar ve AVM’ler değil, sokakta yürüyen insanlar bile başka yahu burada! Sabahları Starbucks’ta sıra beklerken yanındaki kişinin kim olduğunu asla bilemiyorsun. Belki de az sonra yazacağım Şişli travesti dünyasının bir parçası çıkacak, belli mi olur?
Şişli öyle bir semt ki, gündüzleri caddelerinde alışveriş telaşı, akşamları ise rengarenk ışıklarla bambaşka bir havaya bürünüyor. Ve tabii ki bu karmaşanın içinde bir özgürlük adası gibi duran Şişli travesti topluluğu da burada kendine yer buluyor. Hani derler ya “herkese yer var” diye; vallahi Şişli buna en güzel örnek!
Şişli’de oturanlar bilir, burada insanın başına gelen bir başka semtte gelene benzemez. Bir gün kütüphanede kitap okurken, ertesi gün Drag Queen partisine davetli bulabilirsin kendini! Bence hayat biraz da böyle sürprizlerle güzel, diyenler buradan el sallasın.
E hadi dürüst olalım; Şişli’nin çekiciliği sadece lezzetli kumpircilere ya da son model kafenin kahvesine borçlu değil. Samimiyet seviyesi tavan, hoşgörü katsayısı uzaya çıkmış. Travesti bireylere gelince, burada “eyvah, acaba yadırganır mıyım?” düşüncesinden çok uzaklar. Hatta bazen öyle oluyor ki, hepimizden daha Şişli’li, daha özgüvenli oluyorlar!
Düşünsene, günün her saati açık bir mekan, gecenin bir yarısı kopan bir parti ve kimsenin kimseye karışmadığı bir ortam. Travesti arkadaşlarımız Şişli’de hem sosyal çevrelerini büyütüyor hem de en kendileri gibi hissettikleri anları burada yaşıyorlar. E sen de “bunda ne var?” diye sorarsan, cevabım kısa: burası Şişli, burada her şey mümkün!
Unutmadan, Şişli’de ulaşım bir harika. Metro mu lazım, beş adımda var. Gece geç saatte eve mi döneceksin? Korkmana lüzum yok, kalabalık caddelerin hiçbir zaman sesi kesilmiyor. İşte rahatlığın, ulaşımın ve sosyal ortamın birleştiği bu semt, travesti topluluğu için bir nevi cennet sayılır, azıcık abartmıyoruz yani!
Şimdi sıkı dur, çünkü geceleri Şişli’de olan, Şişli’de kalmaz! 😀 Şişli travesti gece hayatı öyle bir uçsuz bucaksız ki, bazen “Acaba New York’taki bir kulüpte miyim?” hissi yaratabiliyor. Barlar, kulüpler, pop-up partiler… Aklına gelen hemen her eğlence tarzı burada mevcut. En sevdiğin şarkıda sahneye atlamadığını kimse yargılamaz.
Buraların yıldızları, tabii ki Drag Queen performansları… Üstelik öyle “bir iki gölge farla” bitmiyor bu iş, şıkır şıkır sahne şovları, insanın içini kıpır kıpır eden danslar. “Vay be, ben de buranın bir parçasıyım!” diye düşündürtüyor. Geceler uzun, renkler bol, kahkahalar yüksek!
Ha bu arada, sadece dev partiler yok. Daha sakin mekanlarda dostlarla oturup dertleşmek veya içecek eşliğinde yeni insanlarla tanışmak da bir başka keyif. İster sahnede spot ışığı senin üstünde olsun, ister köşedeki masada kahkaha at; Şişli’nin gecelerinde herkes kendine göre bir eğlence buluyor.
Şişli’de gündüz hayatı da ayrı olay tabii… Sadece eğlenceyle sınırlı değil buralar. Sabah kuaförde traşını olup akşam en yakın mekanda takılmak standart bir rutine dönüşebiliyor. Şişli travesti topluluğu için gerekli tüm olanaklar burada fazlasıyla var; güzellik merkezleri, kişisel bakım dükkanları, özel giyim butikleri ve daha neler neler… Hangi semtte böyle bir bolluk var, Allah aşkına?
Bir de sosyal ortamı var ki, gerçekten insanı sarıp sarmalar. Burası büyük, kalabalık ama bir o kadar da sıcak bir mahalle. İnsanlar selam verir, birbirini takip eder, destek olur. Gündüz işinize veya okulunuza koşturup geceleri ise “acaba bu gece ne sürpriz var?” diye heyecan yaşayabilirsiniz.
Söz konusu ulaşım olduğunda da Şişli dersine iyi çalışmış. Metroya in – iki durak sonra istediğin yere gidebiliyorsun. Otobüs, metrobüs, ne ararsan var. “Taksi bulamadım” bahanesini burada kimse yemiyor, benden söylemesi.
Şişli, sadece Türkiye’de değil, dünyada da örnek gösterilebilecek bir kapsayıcılığa sahip. Travesti topluluğu burayı sadece bir yaşam alanı olarak görmüyor, aynı zamanda bir güven duvarı gibi de hissediyor. Herkesin kendisi olabildiği, rengini korkusuzca gösterebildiği bir alan yaratmak kolay iş değil. Ama Şişli bunu çoğu yerden daha iyi başarıyor.
Şunu net söylemek isterim ki, Şişli ve travesti topluluğu arasındaki bağ, klasik “semt-değerli-misafir ilişkisi” değil. Burada herkes birbiriyle iç içe, hayatın tadını birlikte çıkarıyor. Belki de sırf bu yüzden, Şişli’de bir kere dolaşan bir daha kopamıyor.
Eğer hâlâ “Şişli Travesti dünyası nasılmış?” diye düşünüyorsan şöyle bir önerim var: Bir gün yolun Şişli’ye düşerse gözünü dört aç, sokaklarda gezerken selam vermeyi de unutma. Emin ol, burada hayat başka akıyor ve burada olmak sana bambaşka bir deneyim kazandıracak.
Hani derler ya “kişinin kendini bulduğu yer, en güzel yerdir.” Bana göre, İstanbul’da bu tanıma en çok uyan yerlerden biri kesinlikle Şişli! Özgürlüğün adresi, rengarenk hayatların buluştuğu Şişli’de herkes kendinden bir parça bulabilir.
Güneş gözlüğü sadece güneşten korunmak için mi takılır? Ha ha, hayır canım. Kim kandırıyor kimi? Güneş gözlüğü aslında bir tavırdır, bir duruştur, bir “beni fazla sorgulama” mesajıdır. Ve inanın bana, travesti dünyası bu konunun profesörüdür. Hatta dekanı. Belki de rektörü. Bugün sizi biraz farklı bir muhabbete davet ediyorum. Ne kuru bir moda dersi ne de […]
Sigarayı bırakmak mı? “Kolay” diyen kim varsa, muhtemelen ömründe eline bir tane bile almamıştır. Ama bu işi başaranlar da yok değil. İşte Travesti Aycan tam da o cesur insanlardan biri. Yıllarca elinden düşürmediği o beyaz çubuğu bir gün fırlatıp atmaya karar verdi. Hem de nasıl bir kararlılıkla, anlatacağım. Çayınızı alın, rahatınıza bakın. Çünkü bu hikaye
Hayatta bazı insanlar vardır, yanlarına oturursun ve beş dakika içinde “Ya bu insan neden bu kadar rahat?” diye içinden geçirirsin. İşte travesti Candan tam da böyle biri. Doğallık deyince akla gelen o zorlama “ben çok doğalım” havasından değil; gerçekten, cidden, kemiklerine kadar rahat bir enerjiden bahsediyorum. Bu yazıda travesti Candan’ın doğallık üzerine bize öğrettiği o
Merhaba canlar, benim adım Canan. Evet, o meşhur travesti Canan! Geçen sene başıma öyle bir şey geldi ki, hâlâ anlatırken göbek atasım geliyor. Rio Karnavalı’na gittim arkadaşlar. Yanlış duymadınız. İstanbul’un göbeğinden kalkıp, taa Brezilya’ya, sambanın anavatanına… Şimdi oturun rahat rahat, çayınızı alın, çünkü size öyle bir hikâye anlatacağım ki, kahkahadan yatağınızdan düşeceksiniz. Uçakta Başlayan Macera:
Şişli’ye ilk taşındığım gün elimde iki valiz, bir termos çay ve kafamda milyon tane soruyla Halaskargazi Caddesi‘nin ortasında dikilip kalmıştım. İnanın o an kendimi bir filmin açılış sahnesindeymişim gibi hissettim. Ama film değildi işte, resmen hayattı ve hayat da her zaman senaryosuz gelir. İşte o gün, Travesti Ayda Şişli macerası başladı. Şimdi geriye dönüp baktığımda
Hepimizin bir korkusu vardır ya hani. Kimi örümcekten kaçar, kimi asansöre binmez, kimi de faturaları görünce ödü kopar. Ama benim bir arkadaşım vardı ki, korkusu resmen efsaneydi: Travesti Birnur ve onun meşhur karanlık korkusu. Bugün size bu efsanenin nasıl yıkıldığını anlatacağım. Hem gülün hem de kendi karanlık korkunuza çare bulun, ne dersiniz? Uyarayım, hikâye biraz
Telefonun titrediği anda üç kişinin birden “Merhaba tatlım” yazdığını hayal edin. Sonra o üç kişi otuza, otuz kişi de yüze çıksın. İşte Travesti Mısra’nın sabah kahvesini içmeden önce karşılaştığı manzara tam olarak bu. WhatsApp‘ın o meşhur yeşil ikonu onun için artık bir uygulama değil, resmen ikinci bir iş yeri. Bu yazıda Travesti Mısra’nın bu mesaj
Selam canlarım! Ben Travesti Çiğdem. Bugün size öyle bir yazı hazırladım ki, okurken “aa, ben burayı hiç bilmiyordum” diyeceksiniz. Çünkü ben oturmadım evde, kalktım, topuklarımı giydim (ki o topuklarla Taksim’in taş sokaklarında yürümek başlı başına bir spor dalı) ve şehrin en canlı köşesini karış karış gezdim. Hem de sırf sizin için! Herkes Taksim deyince İstiklal
Bazı buluşmalar vardır, saat başında biter; bazıları ise “bir kahve daha alalım mı?” cümlesiyle akşama kadar uzar. Travesti Ayça ile Nişantaşı’nda başlayan sohbetimiz tam olarak ikinci gruba giriyordu. Ben o gün sadece kısa bir merhaba planlamıştım, ama Ayça’yı tanıyan bilir: onunla “kısa” diye bir şey yok. Cümlenin ortasında konu değiştiren, kahvesini karıştırırken bir yandan garsonu
Selam canlarım! Ben travesti Ece. Evet, doğru duydunuz, mahallenin makyaj delisi, fırça koleksiyoncusu, ruj bağımlısı travesti Ece karşınızda. Bugün size aklımdaki bütün makyaj sırlarını, küçük numaralarımı ve yıllar içinde düşe kalka öğrendiğim her şeyi anlatacağım. Hazırsanız bir kahve kapın, ışıkları açın, aynanın karşısına geçin. Çünkü bu yazı bitince hepiniz birer makyaj canavarı olacaksınız. Ama önce
Bir tartışmanın ortasında haklı olduğundan o kadar eminsindir ki, sonradan haksız çıkınca “özür dilerim” demek dünyanın en zor üç hecesi gibi gelir, değil mi? Ben travesti Birsen, İstanbul’un dar sokaklarında, kalabalık vapurlarında ve bitmek bilmeyen dedikodularında pişmiş bir kadın olarak diyorum ki: özür dilemek bir sanattır. Ve maalesef çoğumuz bu sanatta tam bir amatörüz. Bu
Sabah aynaya bakıp “Bugün biraz daha bana benziyorum” dediğin anı bilir misin? İşte bu yazı tam olarak o anların peşinde. Ben Beril, İstanbul’un trafiğinde, kahvesinde ve dedikodusunda pişmiş bir kadın olarak, kendime yıllar içinde yaptığım küçük dokunuşları anlatacağım. Hani derler ya, büyük değişimler korkutucudur ama küçük dokunuşlar… onlar sinsi. Bir bakmışsın, hayatın değişmiş. Bu yazıda
