Çekmeköy deyince aklınıza ne gelir? Muhtemelen “aa orası çok uzak değil mi?” ya da “yeşillik, sakin, huzurlu bir yer” gibi cümleler. İkisi de kısmen doğru ama işin bir de perde arkası var. Çünkü bu sakin görünen semtte hayat hiç de tek düze akmıyor. İşte tam da bu yüzden bugün çekmeköy travesti alemine dair samimi bir […]
Güneş gözlüğü sadece güneşten korunmak için mi takılır? Ha ha, hayır canım. Kim kandırıyor kimi? Güneş gözlüğü aslında bir tavırdır, bir duruştur, bir “beni fazla sorgulama” mesajıdır. Ve inanın bana, travesti dünyası bu konunun profesörüdür. Hatta dekanı. Belki de rektörü. Bugün sizi biraz farklı bir muhabbete davet ediyorum. Ne kuru bir moda dersi ne de
Sigarayı bırakmak mı? “Kolay” diyen kim varsa, muhtemelen ömründe eline bir tane bile almamıştır. Ama bu işi başaranlar da yok değil. İşte Travesti Aycan tam da o cesur insanlardan biri. Yıllarca elinden düşürmediği o beyaz çubuğu bir gün fırlatıp atmaya karar verdi. Hem de nasıl bir kararlılıkla, anlatacağım. Çayınızı alın, rahatınıza bakın. Çünkü bu hikaye
Kimileri sert olmayı marifet sanır. Ya sesini yükseltirsin, ya kaşını çatarsın, ya da hayata “ben buradayım, çekilin” diye girersin. Ama bir de öyle insanlar vardır ki, odaya girdiklerinde sesleri değil, enerjileri konuşur. İşte travesti Dilek tam olarak böyle biri. Lakabı “soft” olmasına şaşmamalı. Çünkü Dilek yumuşaklığı bir zayıflık değil, bir sanat haline getirmiş. Bu yazıda
Anadolu Yakası’na geçen vapurda çayını yudumlarken hiç düşündün mü, karşı kıyıda seni nasıl bir dünya bekliyor? Kadıköy sadece boğaz manzarası ve martı sesi değil. Aynı zamanda İstanbul’un en özgür, en bohem ve en “kendin olabildiğin” semtlerinden biri. Bu yazıda seni Kadıköy’ün rengarenk sosyal hayatında, özellikle de trans topluluğunun canlı dünyasında dolaştıracağım. Sonunda semtin ruhunu, insanını
Şişli’ye ilk taşındığım gün elimde iki valiz, bir termos çay ve kafamda milyon tane soruyla Halaskargazi Caddesi‘nin ortasında dikilip kalmıştım. İnanın o an kendimi bir filmin açılış sahnesindeymişim gibi hissettim. Ama film değildi işte, resmen hayattı ve hayat da her zaman senaryosuz gelir. İşte o gün, Travesti Ayda Şişli macerası başladı. Şimdi geriye dönüp baktığımda
Selam canlarım! Ben Travesti Çiğdem. Bugün size öyle bir yazı hazırladım ki, okurken “aa, ben burayı hiç bilmiyordum” diyeceksiniz. Çünkü ben oturmadım evde, kalktım, topuklarımı giydim (ki o topuklarla Taksim’in taş sokaklarında yürümek başlı başına bir spor dalı) ve şehrin en canlı köşesini karış karış gezdim. Hem de sırf sizin için! Herkes Taksim deyince İstiklal
Bazı geceler vardır ki, insan sabah kalkınca “acaba rüya mıydı?” diye kendine sorar. İşte travesti Melda‘nın o meşhur Taksim gecesi de tam olarak böyle bir geceydi. Kendisi anlatırken ben gülmekten yerlere yatıyordum, siz de bir kahvenizi alın, keyfini çıkarın. Çünkü bu hikâye, İstiklal Caddesi’nin taşları kadar renkli. Her Şey Bir “Hadi Çıkalım” ile Başladı Melda’yı
Bazı buluşmalar vardır, saat başında biter; bazıları ise “bir kahve daha alalım mı?” cümlesiyle akşama kadar uzar. Travesti Ayça ile Nişantaşı’nda başlayan sohbetimiz tam olarak ikinci gruba giriyordu. Ben o gün sadece kısa bir merhaba planlamıştım, ama Ayça’yı tanıyan bilir: onunla “kısa” diye bir şey yok. Cümlenin ortasında konu değiştiren, kahvesini karıştırırken bir yandan garsonu
İstanbul’un Anadolu yakasında bir semt var ki, ilk ayak bastığında “burası beni sevdi galiba” hissi verir. Kadıköy işte tam öyle bir yer. Renkli, gürültülü, hareketli ama o gürültünün içinde bile insanı yargılamayan, “sen sen ol, gerisi teferruat” diyen bir havası var. Bu rehber, Kadıköy’de yaşayan, buraya yeni taşınan ya da “acaba burada rahat eder miyim?”
Yeni bir semte taşındığınızda ya da uzun süredir yaşadığınız yerde “ben burada kimseyi tanımıyorum” diye fark ettiğinizde, içinizde küçük bir panik başlar. Tanıdık bir his, değil mi? Beylikdüzü gibi büyük ve hareketli bir bölgede sosyal çevre kurmak hem çok kolay hem de bazen şaşırtıcı derecede kafa karıştırıcı olabiliyor. Bu yazıda Beylikdüzü sosyal yaşam dünyasına nasıl
İtiraf vakti: Bakırköy gece hayatı atmosferini ilk kez tadanların çoğu, “ya burası ne zaman bu kadar güzel oldu?” diye şaşırır. Çünkü gündüz buranın bir alışveriş ve memur semti olduğunu sanırsın, sonra akşam olur, hava kararır, ışıklar yanar ve semt resmen kostüm değiştirir. Sanki gündüz ciddi bir muhasebeciymiş de, akşam gitar çalan o eğlenceli komşuya dönüşmüş
