Sabah aynaya bakıp “Bugün biraz daha bana benziyorum” dediğin anı bilir misin? İşte bu yazı tam olarak o anların peşinde. Ben Beril, İstanbul’un trafiğinde, kahvesinde ve dedikodusunda pişmiş bir kadın olarak, kendime yıllar içinde yaptığım küçük dokunuşları anlatacağım. Hani derler ya, büyük değişimler korkutucudur ama küçük dokunuşlar… onlar sinsi. Bir bakmışsın, hayatın değişmiş. Bu yazıda […]
Bir gün otobüste yaşlı bir teyze bana baktı, baktı, sonra “Kızım sen ne güzelsin maşallah” dedi. Yanındaki torunu fısıldadı: “Anneanne o…” Teyze lafı kesti: “Ne olursa olsun, gülüşü tatlı.” İşte size küçük bir İstanbul mucizesi. O teyze hayatı boyunca kimsenin kafa yormadığı bir şeyi tek cümlede çözdü: kuralları biz koymadık, ama kimin gülüşünün tatlı olduğuna
Bazı kelimeler vardır, söylendiği anda kafalarda bir sürü resim belirir. “Travesti model” de bunlardan biri işte. Kimisi modanın parıltılı dünyasını düşünür, kimisi medyadan aklında kalan bir görüntüyü, kimisi de maalesef baştan kurulmuş bir önyargıyı. Oysa gelin görün ki bu kavram, sandığımızdan çok daha geniş, çok daha insani ve çok daha ilginç bir hikâye barındırıyor. Bu
İstanbul kalabalık, İstanbul telaşlı, İstanbul bazen biraz da huysuz bir şehir. Sabah vapurda biri ayağınıza basar, akşam dolmuşta biri “hemşerim biraz sıkış” der. Ama bir şey var ki bu şehirde her kapıyı açar, her surat asanı bile yumuşatır: gülümsemek. İşte tam burada güleryüzlü travesti olmanın o sihirli, hafif şımarık ama bir o kadar gerçek getirilerinden
Şehir kalabalık. Vapurlar dolu, simitçiler bağırıyor, biri size adres soruyor, başka biri çayını döküyor. Bu curcunanın tam ortasında bir gerçek var: Herkes görünmek istiyor. Fark edilmek, selam almak, “merhaba” deyince “merhaba” cevabını duymak. İşte trans görünürlüğü dediğimiz şey de tam buradan başlıyor. Yani sokaktan, vapurdan, kahvecinin önündeki o kırık iskemleden. Bu yazı, İstanbul’da yaşayan, çalışan,
Kadıköy’e ilk kez gelenler genellikle şunu söyler: “Burası İstanbul gibi hissettirmiyor.” Bunu iltifat olarak mı söylüyorlar, eleştiri olarak mı — belli değil. Ama şunu biliyoruz: Kadıköy, İstanbul’un geri kalanından farklı bir ritimde atan bir kalp. Ve bu kalbin içinde, semtin rengini, sesini ve enerjisini şekillendiren pek çok insan var. Kadıköylü travestiler de bu insanların en
İstanbul’da dikkat çekmek kolay değil. Bu şehirde martılar bile özgüvenli, vapurlar bile karizmatik, kahveciler bile bazen senden daha sosyal olabilir. Hal böyle olunca birinin dijital dünyada öne çıkması için sadece güzel görünmesi yetmez. Bir enerji gerekir. Bir tavır gerekir. Bir de insanın ekrana bakınca “tamam, bu hesapta bir şey var” demesini sağlayan o tarif edilmesi
Ümraniye travesti denince birçok kişinin aklına önce ezbere kalıplar geliyor. Oysa Ümraniye, İstanbul’un o “ben hem hızlıyım hem de mahalle ruhumu kaybetmem” diyen semtlerinden biri. Bir yanda sabah işe yetişmeye çalışanlar, bir yanda akşam çayını sokak köşesinde yudumlayanlar, bir yanda da görünür olmak için hem cesaretini hem mizahını yanında taşıyan insanlar var. İşte bu yazı,
İstanbul’da bazı geceler vardır; daha kapıdan girerken bir şeylerin sıradan olmayacağını anlarsın. Işık biraz fazla parlar, kahkaha biraz daha yüksek çıkar, topuk sesleri zemine ayrı bir özgüvenle vurur. İşte en güzel travesti yarışının konuşulduğu, planlandığı ve sonunda da hafif tatlı bir kaosa dönüştüğü ortamlar tam olarak böyle. Bu yazıda, en güzel travesti yarışının neden bu
Kadıköy’ün bir huyu var: seni asla tamamen rahat bırakmıyor. Daha doğrusu bırakacak gibi yapıyor, sonra bir anda “hadi canım, sen de oyalanma” diyerek hayatı hızlandırıyor. Vapurdan iniyorsun, bir telaş. Boğa’ya doğru yürüyorsun, başka bir telaş. Moda’ya kaçıp sakinlik arıyorsun, orada bile kahve kuyruğu ayrı, sahil kalabalığı ayrı, arkadaş grubunun “beş dakikaya geliyorum” yalanı ayrı. Ama
Sabahın köründe çalan alarm, metrobüste adeta bir akordeon gibi sıkışarak yapılan o meşhur yolculuk, yöneticinizin bitmek bilmeyen “Acil” etiketli e-postaları ve İstanbul’un o meşhur, insanı hayattan bezdiren trafiği… Hayat bazen gerçekten üstümüze üstümüze geliyor, değil mi? Omuzlarınızda sanki iki tonluk beton bloklar taşıyormuşsunuz gibi hissettiğiniz anları biliyorum. İşte tam o anlarda, “Biri beni şu hayattan
Bugün rotamızı İstanbul’un o kendine has, deniz kokulu ve bir o kadar da sürprizlerle dolu semtine çeviriyoruz: Kartal. Avrupa yakasının o bitmek tükenmek bilmeyen kaosundan, kalabalığından ve “ay kime baksam tanıdık çıkıyor” hissinden sıkılanlar için Anadolu yakası her zaman bir sığınak olmuştur. Ama bu sığınağın en eğlenceli, en samimi ve en şık kızları kimler derseniz,
