Bazı geceler vardır ki, insan sabah kalkınca “acaba rüya mıydı?” diye kendine sorar. İşte travesti Melda‘nın o meşhur Taksim gecesi de tam olarak böyle bir geceydi. Kendisi anlatırken ben gülmekten yerlere yatıyordum, siz de bir kahvenizi alın, keyfini çıkarın. Çünkü bu hikâye, İstiklal Caddesi’nin taşları kadar renkli. Her Şey Bir “Hadi Çıkalım” ile Başladı Melda’yı […]
Bir tartışmanın ortasında haklı olduğundan o kadar eminsindir ki, sonradan haksız çıkınca “özür dilerim” demek dünyanın en zor üç hecesi gibi gelir, değil mi? Ben travesti Birsen, İstanbul’un dar sokaklarında, kalabalık vapurlarında ve bitmek bilmeyen dedikodularında pişmiş bir kadın olarak diyorum ki: özür dilemek bir sanattır. Ve maalesef çoğumuz bu sanatta tam bir amatörüz. Bu
Sabah aynaya bakıp “Bugün biraz daha bana benziyorum” dediğin anı bilir misin? İşte bu yazı tam olarak o anların peşinde. Ben Beril, İstanbul’un trafiğinde, kahvesinde ve dedikodusunda pişmiş bir kadın olarak, kendime yıllar içinde yaptığım küçük dokunuşları anlatacağım. Hani derler ya, büyük değişimler korkutucudur ama küçük dokunuşlar… onlar sinsi. Bir bakmışsın, hayatın değişmiş. Bu yazıda
Bir gün otobüste yaşlı bir teyze bana baktı, baktı, sonra “Kızım sen ne güzelsin maşallah” dedi. Yanındaki torunu fısıldadı: “Anneanne o…” Teyze lafı kesti: “Ne olursa olsun, gülüşü tatlı.” İşte size küçük bir İstanbul mucizesi. O teyze hayatı boyunca kimsenin kafa yormadığı bir şeyi tek cümlede çözdü: kuralları biz koymadık, ama kimin gülüşünün tatlı olduğuna
Ümraniye travesti denince birçok kişinin aklına önce ezbere kalıplar geliyor. Oysa Ümraniye, İstanbul’un o “ben hem hızlıyım hem de mahalle ruhumu kaybetmem” diyen semtlerinden biri. Bir yanda sabah işe yetişmeye çalışanlar, bir yanda akşam çayını sokak köşesinde yudumlayanlar, bir yanda da görünür olmak için hem cesaretini hem mizahını yanında taşıyan insanlar var. İşte bu yazı,
İstanbul’da bazı insanlar vardır; onları bir kere görürsünüz, sonra adını unutmazsınız. Çünkü öyle alelade bir iz bırakmazlar. Kimi kahkahasıyla kalır akılda, kimi yürüyüşüyle, kimi de girdiği ortama “tamam arkadaşlar, şimdi biraz kalite geldi” hissi verdiği için. İşte travesti yağmur da tam olarak bu kategoride duran isimlerden biri. Onu sadece görünüşüyle anlatmaya çalışmak eksik kalır. Çünkü
Travesti Eda’yı İstanbul’da bir kez görenin bir daha unutmaması için çok güçlü bir sebep var: sarı. Bildiğimiz sarı. Limon sarısı, hardal sarısı, güneş sarısı, “bu kadar da sarı giyilmez” denilen ama Eda’nın üstünde nedense gayet iyi duran o iddialı tonlar. Kimi insan siyaha sığınır, kimi beyaza yaslanır, kimi de “ben nötr ton insanıyım” diyerek bejle
İstanbul’un o bitmek bilmeyen, insanı hem yoran hem de kendine aşık eden koşturmacasından sıkılıp da soluğu buralarda alan güzel insanlar! Bugün size, bu devasa metropolün o gri, betonarme ve bazen de fazlasıyla asık suratlı sokaklarına inat, kendi dünyasını baştan aşağı pembeye boyamış birinden bahsedeceğim. Evet, doğru tahmin ettiniz; karşınızda o arama motorlarında fellik fellik aradığınız,
İstanbul dediğimiz bu yedi tepeli, bitmek bilmeyen kaosuyla meşhur devasa metropolün her köşesi ayrı bir hikaye barındırır. Gündüzleri o gri plazaların klimalı odalarında dirsek çürütenler, Mecidiyeköy’ün egzoz kokulu trafiğinde sinir krizleri geçirenler ve metrobüs duraklarındaki o mahşeri kalabalıkta hayatta kalmaya çalışanlar, güneş usulca boğaza gömüldüğünde bambaşka bir kimliğe bürünür. Şehrin stresi omuzlarınıza öyle bir çöker
İstanbul dediğimiz bu devasa, nefes kesici, bazen yorucu ama her daim bağımlılık yapan metropolün batısına doğru uzandığınızda, sizi denizin iyot kokusu ve bitmek bilmeyen tatlı bir rüzgar karşılar. Evet, tahmin ettiğiniz gibi Avcılar’dayız. E-5 karayolunun o meşhur, insanı hayattan bezdiren trafiği ile Küçükçekmece Gölü’nün serinliği arasına sıkışmış, kendine has, nevi şahsına münhasır bir semttir burası.
İstanbul dediğimiz bu koca derya, her gün milyonlarca insanın koşturmacasına, hayallerine, stresine ve tabii ki gece hayatının o bitmek bilmeyen enerjisine ev sahipliği yapıyor. Eskiden gece hayatı denilince akla belli başlı sokaklar, neon tabelalar ve kapı önü muhabbetleri gelirdi. Ancak devir değişti dostlar! Artık cebimizdeki o küçücük, parlak ekranlı cihazlar, hayatımızın tam merkezine oturdu. Hele
Hepinize İstanbul’un o bitmek bilmeyen ama bir o kadar da vazgeçilmez karmaşasından kucak dolusu sevgiler! Eğer buradaysanız, ya internetin derinliklerinde kayboldunuz ya da gerçekten ruh halinizi yükseltecek, biraz güldürüp biraz da dertleştirecek gerçek bir travesti blog arayışındaydınız. Neyse ki doğru yerdesiniz! Çayınızı, kahvenizi veya detoks suyunuzu (kimseyi kandırmayalım, o genelde soğumuş bir filtre kahvedir) alın
